Słonecznik zwyczajny (Helianthus annuus)

Opis: Trudno pomylić ich olbrzymie stokrotkowate, jaskrawożółte kwiaty z innymi roślinami. Hiszpanie przywieźli je do Europy ok. 1570 r. z królestwa Inków. Odtąd stały się niezastąpionymi roślinami ogrodowymi. Najczęściej uprawianym gatunkiem jest dorastający do 1-3 m jednoroczny słonecznik zwyczajny. Na grubej, wypełnionej miąższem łodydze wyrasta wspaniale się prezentujący, o średnicy do 30 cm, kwiatostan przypominający słońce. Kwiaty rurkowe drobne, zwykle brązowe lub purpurowe otoczone są przez duże, języczkowe, żółte kwiaty. Przyciągają pszczoły. Kwitną 10-12 tygodni po wysiewie, od lipca do października. Liście duże, sercowate, długości 20-40 cm, wraz z łodygą szorstko owłosione. W Polsce jest rośliną uprawną. Nasiona tego gatunku są chętnie zjadane przez ludzi i zwierzęta. Nadaje się jako roślina ozdobna do większych ogrodów jako tło dla innych kwiatów, do sadzenia przy ogrodzeniach i ścianach budynków.

Uprawa i pielęgnacja: Dobrze rośnie na każdej żyznej, dobrze uprawionej glebie ale najlepiej na gliniastej, próchnicznej, umiarkowanie wilgotnej. Do rozwoju dużych koszyczków kwiatowych wymaga dużo słońca ale będzie kwitł także w półcieniu.

Rozmnażanie: Nasiona słonecznika zwyczajnego wysiewamy od kwietnia do maja. Po wzejściu pozostawia się najsilniejsze siewki. Rozstawa odmian wysokich 50 x 75 cm.

Szkodniki i choroby: Młode siewki mogą atakować ślimaki. Zagrożeniem są mszyce i mączniak.

Zobacz również: Słonecznik – uprawa i pielęgnacja, nasiona