Zamiokulkas zamiolistny (Zamioculcas zamiifolia)

Opis: Wolno rosnąca roślina doniczkowa o ozdobnych liściach. Choć powszechnie znana dopiero od niedawna, roślina szybko zdominowała uprawy domowe. Tą niebywałą popularność zawdzięcza odporności na niekorzystne warunki uprawy, których nie akceptują inne rośliny. Osiąga ok 1 m wysokości. Bulwy jasnobrązowe z licznymi pąkami przybyszowymi z których wyrastają liście. Ogonki liściowe (które niektórzy z nas mogą mylnie uznać za łodygi), są mięsiste, u nasady silnie rozdęte, barwy zielonej z nieregularnymi, brązowozielonymi plamkami i prążkami. Na ogonkach liściowych naprzemianlegle wyrastają niewielkie listki. Listki są jajowato-eliptyczne, zaostrzone na końcach, o szerokości około 4 cm i długości do 9 cm. Są ciemnozielone, grube i błyszczące. Kwiatostany w warunkach uprawy w mieszkaniu są raczej rzadkością.
Uprawa i pielęgnacja: Zamiokulkas referuje podłoża żyzne i przepuszczalne o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego. Wymaga stanowisk półcienistych i cienistych, takie wymagania świetlne, są podstawową zaletą tej rośliny. Ostre słońce nie jest wskazane, ponieważ może popalić liście. Roślinę należy podlewać dosyć oszczędnie, dopiero gdy zauważymy, że podłoże jest przeschnięte, zbyt częste podlewanie lub przelanie może spowodować żółknięcie liści i brązowienie bulwy a w efekcie gnicie i zamieranie rośliny.
Rozmnażanie: Wegetatywne, przez podział kłącza – kłącze dzieli się wiosną, z sadzonek liściowych, które pobiera się od kwietnia do czerwca.
Choroby i szkodniki: Pojawienie się chorób u zamiokulkasa jest związane ze zbyt obfitym podlewaniem, do najczęstszych należą zgnilizny i fytoftoroza. Szkodniki atakują roślinę bardzo rzadko, jedynym zagrożeniem mogą być nicienie, które pojawiają się w podłożu i atakują system korzeniowy.