Serrisa cuchnąca (Serissa foetida)

Opis: Serrisa należy do rodziny Rubiaceae. Pochodzi z subtropikalnych lasów lub podmokłych łąk wschodniej Azji, od Indii do Japonii. W naturze jest to zimozielony krzew dorastający do 60 cm wysokości. Gałęzie rozchodzą się we wszystkich kierunkach i tworzą krzaczastą kopułę. Liście są gładkie, połyskujące. Kora jest jasnoszara, łuszcząca się. Kwiaty są białe, licznie występują na pędach. Roślina może zakwitnąć w różnych porach w roku, ale częściej kwitnie wiosną. Uszkodzone listki, łodygi wytwarzają nieprzyjemny zapach. W naszym klimacie uprawiamy ją we wnętrzu. Wykorzystywana jest na drzewka bonsai. Jest dość trudna w uprawie.
Uprawa i pielęgnacja: Serrisa cuchnąca wymaga widnego stanowiska, słonecznego. Należy chronić przed palącymi promieniami. Wymaga zasobnej, lekko kwaśnej, żyznej i przepuszczalnej gleby. Koniecznie z drenażem. Naszemu drzewku serwujemy częste podlewanie, ale nie należy też zalewać rośliny, gdyż końcówki liści wtedy czarnieją. W czasie upałów podlewamy nawet dwa razy dziennie. Możemy zraszać roślinę, ale nie podczas kwitnienia. Do podlewania używamy wody miękkiej i ciepłej. Jest wrażliwa na twardą wodę. Nawozimy co 2 tygodnie w okresie wegetacyjnym, szczególnie wtedy kiedy kwitnie. Możemy do tego celu zaopatrzyć się w nawóz dla bonsai. Roślinę należy często przycinać, by utrzymywała zwarty pokrój. Przesadzamy wczesną wiosną, gdy korzenie wypełniają całą donice. Chrońmy roślinę przed przeciągami. Zimą serrisa przechodzi spoczynek, więc ograniczamy podlewanie i zmniejszamy temperaturę otoczenia do około 15°C.
Rozmnażanie: Rozmnażamy serrisę poprzez sadzonki wierzchołkowe, lekko zdrewniałe. Potrzebują wysokiej temperatury otoczenia i podłoża oraz wilgotnego powietrza.
Choroby i szkodniki: Zbyt twarda woda przy podlewaniu i zbyt zasadowe podłoże powoduje chlorozę liści.