Pelargonia pachnąca, Anginka (Pelargonium graveolens)

Opis: Gatunek pochodzący z Afryki. Obecnie w uprawie spotykane są głównie odmiany mieszańcowe. Może osiągać od 60 do 90 cm wysokości. Liście jasnozielone, głęboko powcinane, klapowane, owłosione, wydzielają różany zapach. Odmiany mieszańcowe mogą wydzielać zapachy miętowe, cytrynowe czy balsamiczne. Kwiaty jasnoróżowe z ciemniejszym rysunkiem, zazwyczaj dość niepozorne, w uprawie domowej często wcale się nie pojawiają, a głównymi walorami są ozdobne liście i wydzielany przez nie zapach.
Uprawa i pielęgnacja: Anginka lubi stanowisko słoneczne, ziemia uniwersalna lub podłoże torfowe z domieszką piasku, koniecznie z warstwą drenażową na dnie doniczki. Roślina jest dość tolerancyjna co do pH gleby, mogą być ziemie o pH od lekko kwaśnych do lekko zasadowych. Podlewać umiarkowanie, między podlewaniami gleba powinna delikatnie przeschnąć. Przeciętna pokojowa temp. uprawy, zimą nieco chłodniej. Na lato można wystawiać na balkony i tarasy, zimą w mieszkaniu w chłodnym miejscu lub widnym pomieszczeniu zabezpieczonym przed mrozem. W okresie wzrostu co 2 tygodnie zasilać nawozem wieloskładnikowym.
Rozmnażanie: Od wiosny do lata można odrywać kawałki pędów długości 10 – 15 cm i ukorzeniać w mieszance torfu i piasku.
Choroby i szkodniki: Pelargonia pachnąca jest często atakowana przez mączlika szklarniowego.

Przeczytaj także: pelargonie pachnące (poradnik ogrodniczy)

Fot. Bochumi, zdjęcie publikowane jako własność publiczna, źródło: Wikimedia Commons.