Espostoa lanata

Opis: Nazwa rodzaju pochodzi od nazwiska peruwiańskiego botanika Nicholasa Espostoa.
Kaktus „drzewiasty”, tworzący rozgałęzienia w górnych częściach rośliny. Osiąga wysokość 1,5 – 7 m z pniem do wysokości 1 m i średnicą 20 cm. „Gałęzie” rozpościerają się wszerz lub są skierowane na boki. Osiągają kilka metrów długości i 6 – 10 cm średnicy. Żebra w ilości 18 – 25, niskie (5 – 8 mm), zaokrąglone i rozdzielone pojedynczymi bruzdami. Areole owalne i oddalone od siebie o 7 – 10 mm, ukryte pod masą „włosów” i cierni. Cierń cetralny jeden o długości 2 – 5 cm lub wogóle nie występuje. 30 – 40 cierni promienistych w kolorze czerwonawym lub żółtawo brązowawych, a z wiekiem przyjmujących barwę szarą. Długość cierni promienistych: 3 – 8 mm.
Kwiaty powstają z bocznego cefalium, które osiąga długość 1 m i szerokość na 4 – 5 żeber. Ciernie i „wełna” na cefalium mają barwę brązową lub szarą i kontarstują ze śnieżnobiałymi cierniami na pozostałej części rośliny. Kwiaty są nocne, lejkowate i prawię ukryte w „wełnie” cefalium. Mają długość 5,5 cm i średnicę 3,5 cm. Przyjmują barwę od białej do purpurowej. Zalążnia i rurka kwiatowa pokryte są małymi łuskami i długimi jedwabistymi włosami.
Owoce prawie kuliste o średnicy i długości ok. 2,5 cm w kolorze purpurowo czerwonym. Jest jadalny, bardzo słodki i soczysty.
Nasiona są bardzo małe, błyszczące, koloru czarnego.
Wełniste „włosy” z cefalium bywają używane w Peru do wypychania poduszek.
Roślina pochodzi z Południowego Ekwadoru i Północnego Peru, gdzie występuje głównie na zachodnich zboczach Andów.
Uprawa i pielęgnacja: Espostoa lanata lubi stanowisko mocno słoneczne. Podłoże przepuszczalne z odrobiną próchnicy. W okresie wegetacyjnym podlewać umiarkowanie, tak aby podłoże dobrze wyschło pomiędzy kolejnymi podlaniami, a w okresie zimowym przesuszyć i trzymać w temperaturze ok. 10°C.
Rozmnażanie: Kaktusa Espostoa lanata rozmnażamy przez wysiew nasion.
Szkodniki i choroby: Wełnowce korzeniowe. Przy zbyt dużej wilgotności zgnilizna korzeniowa.