Szafirek groniasty (Muscari neglectum)

Opis: Jest to gatunek łatwej w uprawie rośliny cebulowej z rodziny hiacyntowatych. Drugi obok szafirka armeńskiego najbardziej rozpowszechniony w uprawie ogrodowej. Rozrasta się bujnie i doskonale wygląda na trawniku, pośród krzewów lub na obwódkach rabat bylinowych. Cebulki o śr. 6 cm pokryte są szarą łuską. Pachnące, kuleczkowate kwiaty, zebrane w gęste grona, kwitną w kwietniu-maju, są ciemnoniebieskie i mają białe brzegi. Liście szafirka groniastego są wąskie, trawiaste dł. do 30 cm.

Uprawa i pielęgnacja: Ta mało wymagająca roślina cebulowa najlepiej rośnie w próchnicznej, żyznej, lekko wilgotnej glebie, na słonecznym stanowisku lub w półcieniu. Cebule szafirka groniastego sadzimy jesienią do połowy października, na gł. 5-8 cm, wykopujemy w czerwcu dość często ze względu na szybki przyrost cebulek przybyszowych. Liście mogą pojawić się tego samego roku.

Rozmnażanie: Szafirki groniaste rozmnażamy z nasion lub cebulek przybyszowych odejmowanych z rozrośniętych kęp raz na 3-4 lata. Wysiane zakwitają po 3-4 latach.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.

Więcej: Szafirek – uprawa, sadzenie cebulek