Narcyzy wielkoprzykoronkowe (Narcissus sp.)

Opis: Narcyzy wielkoprzykoronkowe mają na pędzie po jednym kwiecie o szeroko rozchylonym przykoronku, dłuższym od jednej trzeciej długości płatków ale zawsze krótszym od nich. Wyhodowano wiele odmian o kwiatach żółtych, białych i dwubarwnych. Znajdują wszechstronne zastosowanie w ogrodzie, sadzić je możemy na rabatach bylinowych wśród innych cebulowych, przy ścieżkach, pod krzewami, na trawnikach oraz w skrzynkach i donicach. Są doskonałe do wazonów lecz powinny w nich stać same bez innych kwiatów bo wydzielają szkodliwe substancje. Wysokość roślin 40-50 cm. Pora kwitnienia kwiecień-maj.

Wymagania: Dla wielkoprzykoronkowych narcyzów najlepsze jest stanowisko w pełnym słońcu lub półcieniu.. Odmiany różowe preferują miejsca zacienione, osłonięte od południa. Podłoże powinno być zasobne, przepuszczalne, wilgotne lecz nie podmokłe. W letnim czasie może być suche. Po kwitnieniu należy pozostawić ich liście do zżółknięcia. Sadzi się je we wrześniu na głębokość 10-20 cm w rozstawie 10-20 cm. Do gleby dodajemy kompost lub wióry rogowe. Cebule są wrażliwe na mróz lecz zwykle wystarczy lekkie okrycie ściółką z suchych liści lub innego materiału.

Rozmnażanie: Oddzielamy cebulki przybyszowe zaraz po wykopaniu cebul lub tuz przed wysadzeniem do gruntu wczesną jesienią.

Szkodniki i choroby: Szerokie, wgłębione, jasnozielone lub białe paski na liściach informują nas o żółtej smugowatości, chorobie wirusowej przenoszonej przez nicienie korzeniowe. Szkodnikiem najgroźniejszym jest węgorek niszczyk. Rośliny atakuje czasami szara pleśń narcyza i zgnilizna podstawy cebul (fuzarioza).

Więcej: Narcyz – uprawa, sadzenie cebulek, odmiany