Świerk pospolity (Picea abies)

Opis: Zimozielone, bardzo wysokie drzewo iglaste, dorastające do 40 m. Pokrój stożkowaty, gałęzie łukowato wygięte do góry, wierzchołek jest długi i wyprostowany. Świerk pospolity tworzy płytki system korzeniowy, więc nie nadaje się do rejonów narażonych na silne wiatry. Młode przyrosty intensywnie zielone, w miarę dojrzewania zmieniają barwę na ciemnozieloną. Igły krótkie, do 2 cm. długości, sztywne i kujące. Kwitnienie przypada na późną wiosnę (V-VI). Męskie szyszeczki podłużne i żółtawe, żeńskie intensywnie czerwone. Szyszka po dojrzeniu zmienia barwę na brązową, staje się długa (ok. 15 cm.) i zwisająca z pędu, nasiona dojrzewają jesienią następnego roku po zapyleniu i opadają razem z szyszką na ziemię. Gatunek ten ma dość wysokie wymagania glebowo-środowiskowe. Nie znosi zanieczyszczenia powietrza i suszy, często porażany przez choroby i szkodniki. Z powodu wspólnego z modrzewiem, groźnego szkodnika (ochojnik świerkowo-modrzewiowy) oba gatunki nie powinny rosnąć w swoim sąsiedztwie. Ponieważ dobrze znosi cięcie i półcień spowodowany zagęszczeniem roślin, nadaje się na żywopłoty. Często też można go spotkać w lasach. Średnio odporny na mróz.
Uprawa i pielęgnacja: Gleby luźne, wilgotne a nawet mokre, gliniasto-piaszczyste, o odczynie od bardzo kwaśnego do kwaśnego. Stanowisko słoneczne do półcienistego.
Rozmnażanie: Świerka pospolitego rozmnażamy z siewu nasion.
Choroby i szkodniki: Choroby grzybowe (brunatnienie igieł świerka, gruzłek świerkowy). Do najczęstszych szkodników należą: ochojnik świerkowy, mszyca świerkowa i przędziorek sosnowiec, larwy (świerkowiec większy, zasnuja świerkowa, rudnica mniszka).