Sosna oścista (Pinus aristata)

Opis: Jedno z najbardziej długowiecznych drzew iglastych, wiecznie zielone. Osiąga wysokość 15 m., ale bardzo wolno rośnie, po 15 latach osiąga zaledwie ok. 2 m. wysokości. Pokrój krzaczasty, nieregularny. Kora szara i gładka, dopiero u starszych egzemplarzy zaczyna być nieco spękana. Krótkie do 4 cm. igły, niebieskozielone, sztywne, pokryte kropelkami żywicy rosną zebrane po 5 w pęczkach. Pozostają na drzewie bardzo długo, bo nawet 17 lat. Szyszki nasienne jajowate, początkowo bordowo czerwone, a następnie jasnobrązowe długości do 10 cm., sztywno umocowane na pędzie. Po dojrzeniu łuski sosny ościstej otwierają się, na końcu każdej znajduje się ościsty wyrostek wywinięty ku górze. Szyszki dojrzewają w następnym roku po kwitnieniu, a pierwszy raz pojawiają się dopiero kiedy roślina osiągnie wiek powyżej 10 lat. Odporne na niskie temperatury. Dzięki wolnemu wzrostowi nadaje się do małych ogrodów i na skalniaki. Można też używać jej na karłowe bonsai i do ogrodów japońskich. W Polsce nasiona nie dojrzewają. Odporna na suszę i mróz, ale wrażliwa na zanieczyszczenia powietrza.
Rozmnażanie: Sosna oścista rozmnaża się z nasion i przez szczepienie.
Uprawa i pielęgnacja: Gleby ubogie, suche, piaszczyste, o odczynie kwaśnym do obojętnego. Stanowisko w pełni słoneczne.
Choroby i szkodniki: Często atakowana przez pasożyta pędowego Arceuthobium microcarpum, poza nim zagrażają jej choroby  grzybowe (rdza wejmutkowa, rdza pęcherzykowata igieł sosny, osutka sosny, zamieranie pędów i wierzchołków sosen.), raki drzewne sosny, opieńka ciemna wywołująca np. Armilariozę.