Kuningamia chińska (Cunninghamia lanceolata)

Opis: syn. kuningamia lancetowata. To wyjątkowo egzotyczne i oryginalne drzewo występuje naturalnie w Chinach. W Polsce uprawiany jest 1 gatunek reliktowy i 1 odmiana. Jest to u nas proste drzewko iglaste, na suchych miejscach o kudłatej koronie, które dorasta do 10 m wysokości. W naturalnych warunkach najczęściej kuningamia chińska to wielopniowe drzewo o stożkowej koronie osiąga 45 m. Kora charakterystyczna, gruba, głęboko bruzdowana. Pędy boczne są zielone, na starszych pędach gałązki boczne z igłami stopniowo brązowieją, i opadają Igły kuningamii chińskiej są wielosezonowe, skórzaste, silnie kłujące. Z wierzchu zielone, od spodu z dwoma szerokimi białymi paskami, wąskolancetowate, drobno piłkowane. Szyszki długości 3-5 cm, w młodości zielone, później brązowe; dojrzewają w pierwszym roku. Niekiedy przez szyszkę przerasta pęd (zjawisko prolifikacji), podobnie jest u szydlicy. Zastosowanie podobne do araukarii, w kolekcjach tylko w najcieplejszych regionach kraju, do sadzenia pojedynczo w eksponowanych miejscach.

Uprawa i pielęgnacja: Niedostateczna do zadowalającej mrozoodporność (-18 st, -26 st. C). Kuningamia wymaga w młodości okrywania na zimę, jest wrażliwa na niskie temperatury zwłaszcza wiosną ale łatwo tworzy silne odrosty od bryły korzeniowej. Tolerancyjna co do gleby, dobrze rośnie na żyznych i wilgotnych. Wymaga miejsc osłoniętych, ciepłych i słonecznych.

Rozmnażanie: Wegetatywnie przez sadzonki.

Szkodniki i choroby: Brak.