Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia)

Opis: Synonimy – C. drupacea var. harringtonii, C. drupacea var. pedunculata, C. drupacea, C. harringtonii var. drupacea, C. pedunculata, Taxus harringtonii. Krzaczaste, rozłożyste, wolno rosnące drzewo iglaste o zaokrąglonym pokroju i łuszczącej się, brązowej korze. Głowocis japoński aktualnie występuje na terenie Azji. Igły długości 5 cm, ciemnozielone, o lekko zwisających czubkach, mają na spodniej stronie dwa srebrzyste, równolegle biegnące prążki. Rosną w rzędach po obu stronach pędów. Niepozorne, kremowe kwiaty dojrzewają w marcu- kwietniu, a później tworzą się jajowate, mięsiste, zielonawe szyszkojagody, dojrzewające na brązowo. Wysokość i szerokość po 10 latach 1 m. Ostatecznie dorastają do 6 m. Uprawa w ogrodach kolekcjonerskich, ogrodach japońskich i arboretach.

Uprawa i pielęgnacja: Głowocisy japońskie najlepiej rosną na kwaśnej, ciężkiej, gliniastej glebie. Tolerują gleby kredowe. Stanowisko półcieniste, a nawet w pełnym cieniu, wilgotne i chłodne. Podobnie jak cisy tolerują przycinanie, a nawet można z nich tworzyć żywopłoty. W naszym kraju mogą przemarzać.

Rozmnażanie: Przez półzdrewniałe lub zdrewniałe sadzonki pobrane z pędów końcowych. Rozmnażane z nasion czasami wymagają dwuletniej stratyfikacji.

Szkodniki i choroby: Nie określa się.