Wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris)

Opis: Jest niewielką, zimozieloną krzewinką z rodziny wrzosowatych dorastającą do wysokości  20- 60 cm. Gałązki ma rozgałęzione, płożące się po ziemi. Liście igiełkowate, drobne ułożone naprzeciwlegle. Kwiaty dzwonkowate, różowofioletowe, tworzą kwiatostany w kształcie grona. Kwitną od sierpnia do października. Wrzosy, w tym wiele, różnych  odmian, różniących się terminem kwitnienia, budową i barwą kwiatów,  nadaje się do ogrodów, w których przeważają gleby o odczynie kwaśnym. Można je uprawiać jako pojedyncze okazy, także w pojemnikach lub grupowo jako rośliny okrywowe na wrzosowiskach czy w ogrodach skalnych. Wrzos zwyczajny jest rośliną miododajną.

Wymagania: Wrzosy źle znoszą suszę i glebę wapienną. Unikać trzeba zasolenia. Sadzimy je na otwartych, nasłonecznionych stanowiskach, daleko od drzew zrzucających liście na zimę. Rośliny sadzimy głęboko w ziemi tak aby liście dotykały podłoża, w przepuszczalnej, próchnicznej i kwaśnej glebie. Podlewać je obficie pierwszej wiosny i latem po posadzeniu. Odmiany wrzosa zwyczajnego warto okrywać stroiszem iglastym  przed nadejściem zimy.

Rozmnażanie: Przez sadzonki wierzchołkowe pobierane w połowie lata tuz przed kwitnieniem. Także przez odkłady latem.

Szkodniki i choroby: Rzadko zagrażają wrzosom szkodniki, natomiast rośliny rosnące w ciepłych, wilgotnych warunkach często atakowane są przez choroby grzybowe.

Inne zastosowania: W ziołolecznictwie – surowiec ziele Herba Callunae oraz kwiaty Flos Callunae, posiadają właściwości moczopędne, napotne, działają przeciwobrzękowo i rozkurczowo, wzmagają wydzielanie soków trawiennych. Bardzo cennym surowcem leczniczym jest miód wrzosowy. W kosmetyce – wrzos wchodzi w skład licznych preparatów do pielęgnacji włosów, kąpieli kosmetycznych i leczniczych. Do dekoracji – z wrzosów tworzy się bukiety, dekoracje przestrzenne, kosze ziołowe i in.

Więcej informacji: Wrzos pospolity – uprawa i pielęgnacja, kwitnienie i rozstawa