Świdośliwa olcholistna (Amelanchier alnifolia)

Opis: Gatunek należący do rodziny różowatych, pochodzący z Ameryki Północnej, dość zmienny, mogący występować zarówno w postaci drzewa jak i krzewu, o wys. od 30 cm do 6 m. Wypuszcza wiele pędów, tworzących gęste zarośla. Pędy młodych egzemplarzy i nowe przyrosty pokryte są czerwonawobrązową korą, na starszych jest ona gładka i szara. Liście zazwyczaj owalne, z ząbkowanymi brzegami. Jesienią pięknie się przebarwiają na złoto i czerwono. Kwiaty białe, zebrane w kwiatostanach po kilka lub kilkanaście, pojawiają się wiosną. Świdośliwa olcholistna jest uprawiana nie tylko ze względu na walory ozdobne ale także (a może przede wszystkim) ze względu na pyszne owoce, soczyste i słodkie, wyglądem przypominające jagody borówki amerykańskiej – są kuliste, niebieskogranatowe z nalotem, o średnicy 10 – 18 mm. Z racji na to podobieństwo roślina bywa czasem błędnie nazywana „borówką kanadyjską”. W porównaniu do jagód borówki amerykańskiej, owoce świdośliwy zawierają jednak więcej związków mineralnych i witamin, są pożywniejsze i zdrowsze. Dojrzewają od połowy do końca czerwca. Doskonałe do spożycia na świeżo, jak i na przetwory. Nie zebrane na krzewach mogą pozostawać aż do zimy, pełniąc funkcje ozdobne i będąc przysmakiem dla ptaków. Zimą liście i zielone pędy stanowią smaczne pożywienie dla zwierzyny leśnej.
Uprawa i pielęgnacja: Roślina stosunkowo mało wymagająca, szczególnie starsze egzemplarze. Młodym trzeba zapewnić nieco więcej troski. Najlepsza do uprawy świdośliwy będzie gleba próchnicza, piaszczysto-gliniasta, lekko kwaśna lub obojętna (pH 6,0 – 7,5). Stanowisko powinno być półcieniste lub cieniste, a gleby średniowilgotne lub wilgotne (trzeba jednak pamiętać, że świdośliwy nie znoszą zalewania i terenów podmokłych). Nawozi się podobnie jak krzewy jagodowe. Roślina radzi sobie z zimowymi mrozami, trzeba jednak uważać na późnowiosenne przymrozki. Ważnym zabiegiem jest odpowiednie cięcie. Pierwsze wykonujemy po posadzeniu krzewów świdośliwy, w celu pobudzenia ich do wzrostu i wytworzenia silnych pędów szkieletowych. Najlepszym terminem cięcia jest wczesna wiosna, zanim ruszy wegetacja ale już po okresie zagrożenia silnymi mrozami. W kolejnych latach wykonuje się cięcie prześwietlające i sanitarne – usuwanie słabych, porażonych i uszkodzonych pędów. Warto też wycinać pędy i gałęzie nisko położone oraz zbytnio zagęszczające wnętrze krzewu. Silniejsze cięcie wykonuje się, gdy rośliny mają 6–8 lat.
Rozmnażanie: Wegetatywnie najłatwiej przez odrosty korzeniowe. Można też przez przez sadzonki zielne, półzdrewniałe i odkłady. Udaje się także rozmnażanie z nasion ale otrzymane siewki różnią się od form matecznych wielkością krzewów i właściwościami owoców.
Choroby i szkodniki: Aby zapobiec silnemu porażeniu roślin, warto zapewnić im odpowiednie warunki uprawy oraz regularnie przeglądać krzewy, wycinając i usuwając chore lub zniszczone przez szkodniki pędy. Z chorób mogą pojawić się: rdza, brunatna plamistość, leukostomoza, rak, brunatna zgnilizna świdośliwy i zaraza ogniowa. Ze szkodników mogą żerować: zmieniki, zwójka świdośliwowa, owocnica świdośliwowa, kwieciak jabłkowiec, gąsienice zwijające liście oraz przędziorki. Owoce mogą być wyjadane przez ptaki.

Więcej informacji o uprawie świdośliwy na zaprzyjaźnionym blogu ogrodniczym, we wpisie: Świdośliwa – piękne kwiaty, pyszne owoce