Surmia bignoniowa (Catalpa bignonioides) 'Nana’

Opis: Surmia należy do rodziny bignoniowatych (Bignoniaceae) i wywodzi się z terenów Ameryki Północnej oraz Azji. Odmiana 'Nana’ jest drzewem małym, przeważnie o kulistej formie korony. Drzewo zazwyczaj szczepione na pniu. Młode rośliny mają lekko szorstki, jasny pień, starsze drzewa mają często lekko poskręcane pnie. Odmiana 'Nana’ ma gęstą koronę w kształcie elipsy. Liście duże, sercowate, zielone. Czasem osiągają nawet więcej niż 15 cm. Korzenie drzewa są delikatne. Podczas sadzenia starajmy się nie uszkadzać korzeni. System korzeniowy przypomina serce. Odmiana ta nie kwitnie. Surmia odporna jest na zanieczyszczenia powietrza. Może być sadzona w parkach, ogrodach przydomowych, w szpalerach. Młode rośliny lepiej okryć na zimę, gdyż nie są w pełni odporne na wysokie mrozy. Nawet starsze okazy często przemarzają, ale po przycięciu odbijają z pnia głównego.
Uprawa i pielęgnacja: Drzewo to wymaga słonecznych stanowisk lub lekkiego półcienia. Surmia preferuje miejsca zaciszne, osłonięte, bez wiejących mroźnych wiatrów. Lubi glebę wilgotną, żyzną i przepuszczalną, może być żyzna, ale nie musi. Roślina dobrze radzi sobie również w przeciętnej glebie ogrodowej. W czasie suszy wymaga podlewania. Zaczynamy nawożenie rok później po posadzeniu. Wystarczą uniwersalne nawozy dla roślin liściastych. Młode katalpy lepiej jest zabezpieczyć na zimę agrowłókniną (szczególnie miejsce szczepienia) a korzenie możemy okryć kopczykiem z kory.
Rozmnażanie: Standardowy gatunek surmii możemy rozmnażać z nasion, lecz odmiana 'Nana’ niestety nie kwitnie. Pozostaje nam pobieranie sadzonek pędowych, które posypujemy ukorzeniaczem i umieszczamy w piaszczystym podłożu.
Choroby i szkodniki: Ogólnie nie jest atakowana przez choroby i szkodniki, ale roślinę może zaatakować zamieranie pędów (chorobę powoduje grzyb Verticillium alboatrum) lub inwazja ślimaków albo inne szkodniki preferujące żer na liściach.