Piwonia drzewiasta (Paeonia suffruticosa)

Opis: inne nazwy – piwonia krzewiasta. Jest jednym z najpiękniejszych krzewów ogrodowych, fascynującym dużymi, czasem pachnącymi kwiatami. Pochodzi z Chin i Tybetu i jest rośliną długowieczną, dożywającą nawet 100 lat. Dekoracyjne liście są duże, podwójnie trójdzielne, przebarwiają się jesienią na żółty lub purpurowy kolor i opadają razem z ogonkiem liściowym. Kwiaty bardzo duże, kubkowate o średnicy 15 cm (u odmian nawet do 30 cm) są różowe, pojedyncze, półpełne i pełne. Rozgałęziony krzew rośnie wolno, po kilku latach dorasta do wysokości 1,5-2 m. W uprawie spotyka się piwonie krzewiaste, których kwiaty są różowe, łososiowe, ciemnoczerwone, miedzianoczerwone, białe, czasem z plamą u podstawy każdego płatka. Kwitną w maju-czerwcu. Krzewy bardzo dobrze wyglądają posadzone w grupie lub pojedynczo na trawniku.

Wymagania: Piwonie drzewiaste są dość wytrzymałe na mróz, należy jednak sadzić je na glebach suchych i próchnicznych, obojętnych lub lekko zasadowych, stanowiskach osłoniętych, słonecznych do lekko zacienionych. Nieodpowiednim sąsiedztwem dla piwonii są silnie rosnące krzewy, które stanowiłyby konkurencję dla ich korzeni. W czasie suszy konieczne jest podlewanie piwonii drzewiastej. Unikać należy nadmiernego nawożenia azotem, aby nie dopuścić do rozwoju chorób grzybowych i osłabienia rozwoju pąków kwiatowych. W pierwszym i drugim roku po posadzeniu wskazane jest kopczykowanie, a później ściółkowanie nasady pędów. Dla żywotności piwonii duże znaczenie ma mikoryzacja korzeni grzybami symbiotycznymi.

Rozmnażanie: Przez szczepienie na korzeniach piwonii bylinowych; przez wysiew nasion gatunku (długo kiełkują, zakwitają po kilku latach) lub przez półzdrewniałe sadzonki pobrane latem.

Szkodniki i choroby: Piwonie krzewiaste wśród rodzaj Paeonia są one najodporniejszymi roślinami ale bywają podatne na choroby uwiądu. Kultywary atakowane są przez szarą pleśń.

Więcej informacji: Piwonia – uprawa, sadzenie i pielęgnacja