Pieris japoński (Pieris japonica) ‘Mountain Fire’

Opis: Ten zimozielony krzew z rodziny wrzosowatych pochodzi ze Wschodniej Azji; nadaje się do uprawy na kwaśnych glebach. Pieris japoński ‘Mountain Fire’ jest zwarty w pokroju, po 5 latach osiąga wysokość i szerokość 60 cm. Ostatecznie dorasta do wysokości 3 m. Odmiana pierisa ‘Mountain Fire’ rośnie słabiej niż gatunek i w naszych warunkach osiąga ok. 1,5 m wysokości. Ta odmiana o białych kwiatach uważana jest za jedną z najefektowniejszych odmian ze względu na ciemnoczerwone przyrosty. Młode pędy i liście wiosną mają jaskrawoczerwony odcień. Później owalne do lancetowatych, błyszczące liście są zielone z czerwonymi przyrostami.  Kwiaty dzwonkowate, białe, zebrane w przewijające wiechy o długości do 15 cm. Pojawiają się w kwietniu-maju. Liczne kwiaty, barwne liście i ozdobne pąki kwiatowe jesienią czynią z pierisów niezwykle atrakcyjne rośliny do założeń z roślinami kwasolubnymi, różanecznikami, azaliami, wrzosami i iglakami oraz w ogrodach wzorowanych na japońskich.

Uprawa i pielęgnacja: Krzew długowieczny, zimotrwały choć w czasie bardzo surowej zimy pędy mogą ulec uszkodzeniu lub całkowitemu przemarznięciu. Pieris ‘Mountain Fire’ jest bardziej niż różaneczniki, odporny na suszę i bliskość korzeni drzew. Wymaga gleb kwaśnych (pH 4,5- 5,5), bogatych w substancje organiczne i słonecznego; osłoniętego słonecznego do cienistego  stanowiska. Przekwitłe kwiaty należy usuwać aby pobudzić rozwój nowych pąków. Przed nadejściem zimy należy rośliny solidnie podlać. W okresie silnych mrozów krzewy okrywamy szczelnie włókniną. Wskazane jest  ściółkowanie grubą warstwą kory podstawy krzewu.

Rozmnażanie: Przez półzdrewniałe sadzonki pobierane późnym latem, lub przez odkłady gałęzi przysypanych jesienią.

Szkodniki i choroby: W czasie wilgotnej pogody może wystąpić plamistość liści.