Orzech włoski (Juglans regia)

Opis: inne nazwy – orzech królewski. Jest rozłożystym, długowiecznym drzewem liściastym z rodziny orzechowatych. Orzech włoski dorasta do 30 m wysokości. Liście są duże, nieparzystopierzaste, jajowate, błyszczące. Zakwita na przełomie kwietnia i maja przed pojawieniem się liści. Kwiaty męskie to żółtawe, zwieszające się kotki, żeńskie są zielone, zebrane w groniaste kwiatostany. Owocem jest okrągły pestkowiec otoczony zieloną, miękką okrywą. Dojrzały owoc owalnego kształtu potocznie zwany jest orzechem. Drzewa te zaczynają owocowanie po 12 latach; owocują do 400-500 lat. Orzech włoski może wywierać niekorzystne działanie na rośliny rosnące w obrębie jego korony. W dużych ogrodach jest pięknym, dekoracyjnym drzewem.

Uprawa i pielęgnacja: Drzewo to do bujnego  rozrostu potrzebuje pełnego nasłonecznienia. Rośnie na glebach lekkich i cięższych, zasobnych w wapń i wilgotnych. Nie nadają się do uprawy ziemie ciężkie, zlewne. Orzech włoski jest wrażliwy na przymrozki. Orzechów nie powinno się przesadzać, mają silny korzeń palowy.

Rozmnażanie: Rośliny te rozmnaża się z nasion jesienią lub wiosną. Młode siewki należy chronić przed mrozem.

Szkodniki i choroby: Deformację i zmianę barwy liści powoduje roztocz pilśniowiec orzechowy.

Inne zastosowania: W medycynie – surowcem są liście Folium Juglandis, niedojrzałe i dojrzałe owoce Fructus Juglandis, kora Cortex Juglandis. W zaburzeniach zołądkowo-jelitowych stosuje się napary, odwary i nalewki. Pomagają w biegunkach, chorobach wątroby, cukrzycy i in. Zewnętrznie preparaty stosuje się przy żylakach, egzemach i innych chorobach skóry. W kosmetyce – jest składnikiem płukanek ziołowych barwiących włosy. W kuchni – jądra nasion są wysokokalorycznym pożywieniem. Używa się ich jako składnika wielu potraw, w sałatkach, ciastach, słodyczach.