Mirt zwyczajny (Myrtus communis)

Opis: Mirt jest wiecznie zielonym krzewem o małych, błyszczących, jajowatolancetowatych liściach, które po potarciu silnie pachną. Gatunek M. communis pochodzi z obszaru Morza Śródziemnego gdzie tworzy wraz z innymi roślinami gęste zarośla, tzw. makię. Od maja do lipca z kątów liści wyrastają małe, średnicy do 2 cm, białe kwiaty. Są pachnące, mają pięciopłatkową koronę i liczne białe pręciki. Owocem są czarnoniebieskie jagody. Mirt uprawiany jest w gruncie w ogrodach zachodniej Europy. U nas długo uprawiany był jako roślina doniczkowa. Zwykle wystawia się go na lato do ogrodu, a zimę spędza w pomieszczeniu o optymalnej temperaturze 2-5 st. C. W czasach starożytnych pędy mirtu wykorzystywano do dekoracji, m.in. w wiązankach ślubnych. Liści używa się w ziołolecznictwie. Kwiaty, pędy i liście mają zastosowanie w kuchni. Po  5 latach krzew osiąga wysokość 1m, szerokość 60 cm. Ostateczna wysokość 3 m.

Uprawa i pielęgnacja: Mirty zwyczajne rosną dobrze w pełnym słońcu na przewiewnych stanowiskach. Uprawiane w pojemnikach można na całe lato wynosić na zewnątrz i ustawiać w osłoniętych od wiatru, jasnych ale nie bezpośrednio słonecznych miejscach. Stosuje się uniwersalną, bezwapienną i przepuszczalną ziemię. Aby uzyskać obfite kwitnienie nie powinno się wiosną przycinać gałęzi krzewu, a latem należy nieco ograniczyć podlewanie. Na zimę roślinę przenosimy do pomieszczenia gdzie temperatura nie przekracza 10 st. C i podlewamy tak aby podłoże było zaledwie wilgotne. Przesadza się ją raz na 5 lat i umieszcza w donicy nie głębiej niż rosła uprzednio. W początkowej fazie wzrostu mirt podlewamy obficie, zasilamy gnojowicą lub roztworem nawozów mineralnych. Mirt doskonale znosi cięcie, dla zachowania zwartego pokroju należy przycinać jego pędy.

Rozmnażanie: Z sadzonek wierzchołkowych pod koniec zimy lub w drugiej połowie lata. Możliwe przez wysiew nasion ale kiełkują długo, nawet kilkanaście miesięcy.

Szkodniki i choroby: Zwykle brak. Czasem mogą być atakowane przez mszyce.