Zatrwian tatarski (Goniolimon tataricum)

Opis: Synonimy – Limonium tataricum, Limonium dumosum, Statice tatarica. Inne nazwy – statycja, goniolimon, suchorośl tatarski. Gatunek wieloletniej rośliny z rodziny ołownicowatych (Plumbaginaceae). W nazewnictwie botanicznym gatunek przeniesiono z rodzaju Limonium (zatrwian) do innego rodzaju Goniolimon. Naturalnie występuje na Kaukazie, w Bułgarii i Afryce Północnej. Wyrasta do wysokości 60 cm. Pędy kwiatostanowe mocno rozgałęzione. Kwiaty drobne, białe lub bladofioletowe, zebrane w gęste kłosy, te zaś w wierzchotkowate kwiatostany. Zatrwiany tatarskie zakwitają w lipcu-wrześniu. Liście mięsiste, skórzaste, długości do 15 cm, podłużne do odwrotnie jajowatych lub odwrotnie lancetowatych. Zastosowanie na rabatach bylinowych, w ogrodach skalnych, na kwiat cięty i jako materiał na suche bukiety, wieńce (ścina się kwiatostany zaraz po rozwinięciu kwiatów).

Uprawa i pielęgnacja: Zatrwiany potrzebują mocno przepuszczalnej, obojętnego odczynu do wapiennej, przeciętnie żyznej, umiarkowanie wilgotnej gleby i słonecznego stanowiska. G. tataricum dobrze rośnie także na suchych glebach. Stosujemy ogławianie aby przedłużyć ich kwitnienie. Po kwitnieniu wycinamy pędy nisko nad ziemią. Suszymy przewiązane w pęczki, zawieszone w suchym przewiewnym miejscu. Roślina mrozoodporna.

Rozmnażanie: Nasiona bylinowych zatrwianów wysiewamy wczesną wiosną lub jesienią. Podział G. tataricum niewskazany ze względu na palowy system korzeniowy.

Szkodniki i choroby: Na mokrych stanowiskach ich korzenie atakowane są przez choroby grzybowe.