Wiązówka błotna (Filipendula ulmaria)

Opis:  To wieloletnia roślina z rodziny różowatych, osiągająca wysokość 100-150 cm. Jej kłącze jest grube, drewniejące, z licznymi korzeniami. Łodyga wiązówki błotnej jest wzniesiona, sztywna, w środku pusta. Liście odziomkowe duże, pierzaste. Liście boczne są kształtu jajowatego, wydłużone, pod spodem pokryte gęstymi białymi włoskami. Kwiaty promieniste, koloru żółtawo-białego, zebrane są w gęste baldachy. Wydzielają migdałowy zapach, zakwitają w czerwcu-lipcu.

Uprawa i pielęgnacja:  Wiązówka błotna potrzebuje stanowiska słonecznego lub półcienistego oraz wilgotnej, żyznej gleby o odczynie zasadowym. Dobrze rośnie także na podmokłych miejscach, przy stawach.

Rozmnażanie: Przez podział dojrzałych roślin, jesienią lub wczesną wiosną. Także przez wysiew nasion pod szkłem na wiosnę.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak

Inne zastosowania: W ziołolecznictwie – cennym surowcem lekarskim są kwiaty Flos Ulmariae oraz ziele Herba Ulmariae. Stosuje się w chorobach reumatycznych, przeziębieniach, chorobach układu moczowego, zaburzeniach trawienia i skórnych. W kosmetyce – do pielęgnacji włosów, skóry trądzikowej i kąpieli ziołowych. W kuchni – do aromatyzowania miodu, piwa i wina. Do herbatek ziołowych, potpouri, do dekoracji kwiatowych.