Runianka japońska (Pachysandra terminalis)

Opis: Ta zimotrwała roślina zaliczana do bylin, a czasem do podkrzewów, może stanowić w ogrodzie doskonałą okrywę gruntu. Sadzić można runiankę w miejscach cienistych gdzie niemożliwe jest założenie trawnika, a także podsadzać nią zimozielone krzewy w rodzaju różaneczników lub wysokie  drzewa. Pędy częściowo pokładające się, a częściowo wznoszące, łatwo ukorzeniają się w wilgotnym podłożu. Tworzą zwarte dywany ciemnozielonych, owalnych, grubo ząbkowanych, zebranych w rozetkę, błyszczących liści o długości do10 cm. W marcu-kwietniu nad liśćmi pojawiają się białe, zebrane w szczytowe grona, rozdzielnopłciowe kwiaty, bez większego znaczenia ozdobnego. Ich pąki widoczne są jesienią poprzedzającą sezon kwitnienia. Wysokość roślin 20 cm, szerokość 40 cm.

Uprawa i pielęgnacja: Runianki japońskie należy sadzić w glebie przepuszczalnej i zasobnej w próchnicę liściową. Stanowisko może być półcieniste lub w pełnym cieniu, koniecznie wilgotne, a wskazane chłodne. Roślina rozprzestrzenia się rozłogami lecz nie jest zbyt ekspansywna. Dobrze znosi zanieczyszczenia w miastach. Wskazane jest cięcie zbyt wybujałych pędów co prowadzi do jej zagęszczenia się. Runianka jest w pełni mrozoodporna.

Rozmnażanie: Przez odcinanie ukorzenionych rozłogów dorosłej rośliny, wczesną wiosną lub jesienią. Także przez sadzonki pędowe.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj nie występują.