Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica)

Opis: syn. pokrzywa wielka, zgajka wielka, , pokrzywa parząca, pokrzywa chyżawka, koprucha, koprycha, parzawica, żurycha, żyruna, żyżka. Jest wieloletnią rośliną z rodziny Urticaeceae, osiągającą wysokość 150 cm. Rozrasta się pełzającymi rozłogami i łatwo rozsiewa z nasion. Pokrzywa zwyczajna zaliczona do uciążliwych chwastów ogrodowych ma jednak wiele zalet i może być pomocna w zwalczaniu chorób i szkodników roślin, a jej cenne właściwości wykorzystane mogą być w kuchni, kosmetyce i medycynie. Sztywna, wzniesiona łodyga pokrzywy pokryta jest ząbkowanymi, ogonkowymi, w kształcie wydłużonego serca, liśćmi. Kwiaty zielonkawe, drobne, zebrane w wiechy pojawiają się od czerwca do października. Całą roślinę pokrywają parzące włoski.

Uprawa i pielęgnacja: Pokrzywy potrzebują wilgotnego, zasobnego w składniki i próchnicę podłoża, stanowiska w półcieniu lub zacienionego. Wycinając przekwitłe kwiatostany nie dopuścimy do niekontrolowanego rozsiewania się pokrzyw. Warto znaleźć w każdym ogrodzie miejsce na kępę pokrzyw, z których przygotować można szczególnie cenne, naturalne gnojówki roślinne i inne preparaty.

Rozmnażanie: Wczesną wiosną bardzo łatwo rozmnożyć można pokrzywę przez sadzonki rozłogowe.

Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.

Inne zastosowania: W medycynie surowcem zielarskim są liście i korzeń. Pokrzywa ma liczne zdrowotne zastosowania  w chorobach układu moczowego, reumatyzmie, niedokrwistości, zaburzeniach miesiączkowania, nieżytach układu pokarmowego i innych. W kosmetyce preparaty z pokrzyw używane są w produkcji szamponów, mydeł, a płukanki z odwaru korzenia stosuje się przy pielęgnacji włosów. W kuchni młode rośliny możemy dodawać do sałatek, zup, kiszonek. Sok z rośliny, spożywany wiosną, jest doskonałym środkiem wzmacniającym i odtruwającym nasze organizmy.