Podbiał pospolity (Tussilago farfara)

Opis: syn. boże liczko, białków, ośla stopa, końskie kopyto, kniat, białodrzew. Jest to niska niepozorna bylina o żółtych kwiatach. Podbiał dorasta do wysokości 30 cm. Jego główną ozdobą są duże sercowate liście, mają wyraźne czerwone żyłkowanie, brzegi ząbkowane a od spodu pokryte są srebrzystym meszkiem, górna powierzchnia liścia jest naga, gładka, matowa i żywo zielona. Pędy kwiatostanowe bezlistne, pokryte łuskami. Kłącze cienkie, pełzające dochodzące do 1 m długości. Kwitnie od marca do maja, kwiatostany pojawiają się jeszcze zanim rozwiną się liście – pod koniec kwietnia. Kwiaty złocistożółte, na brzegach żeńskie, w środku obupłciowe. Kilkanaście dni po kwitnieniu roślina owocuje, wytwarzając na miejscu koszyczka kwiatowego kulistą główkę puchu. Podbiał pospolity występuje pospolicie w całej Europie, w Polsce rośnie powszechnie na wilgotnych łąkach, brzegach rzek i stawów. Zarówno kwiaty jak i liście, ze względu na właściwości lecznicze i olejki eteryczne, wykorzystywane są w ziołolecznictwie. Warto tą roślinę posadzić w oczku wodnym, ze względu na ozdobne duże liście.
Uprawa i pielęgnacja: Podbiał pospolity nie ma dużych wymagań glebowych, dobrze rośnie na wilgotnych, gliniastych glebach, w nasłonecznionych miejscach.
Rozmnażanie: Przez podział podziemnych pędów wiosną lub jesienią.
Szkodniki i choroby: Zazwyczaj brak.
Inne zastosowania: W medycynie – napary i odwary w nieżytach górnych dróg oddechowych, kaszlu, astmie, zewnętrznie powlekająco i przeciwbakteryjnie w stanach zapalnych skóry, wypryskach, wrzodach, trudno gojących się ranach. W kosmetyce – do kąpieli, maseczek, do pielęgnacji skóry np. po oparzeniach słonecznych, usuwania plam wątrobowych ze skóry itp.

Fot. pixabay.com