Płomyk wiechowaty (Phlox paniculata)

Opis: syn. floks wiechowaty. Gatunek byliny z rodziny wielosiłowatych rodem ze wschodniej części USA. Łodygi sztywne, proste, nie rozgałęzione, u nasady lekko drewniejące. Liście jajowatolancetowate lub podługowate dł. do 12 cm. Kwiaty o śr. 1,5 – 2,5 cm zebrane są w gęste baldachogrona. W uprawie są liczne odmiany o kwiatach w różnych kolorach i odcieniach, niebieskich, fioletowych, różowych, białych i czerwonych. Te nieco zapomniane byliny z babcinego ogródka wracają powoli do łask wykorzystywane do barwnych nasadzeń na rabatach oraz do wazonu z uwagi na piękne, pachnące kwiaty. Długowieczne rośliny jakimi są floksy w jednym miejscu mogą rosnąc nawet 10 lat. Kwitną od lipca do września. Wys. 60-100 cm, szer. 100 cm.  Płomyki wiechowate są w pełni mrozoodporne.

Uprawa i pielęgnacja: Dobrze rosną i kwitną na żyznej, próchnicznej, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym,  latem dość wilgotnej glebie. Aby doczekać się bujnych kwiatów warto przy sadzeniu rośliny dorzucić do dołka garść obornika wraz z dobrze rozłożonym kompostem z liści i dokładnie wymieszać z ziemią ogrodową. Jesienią przyciąć wszystkie pędy nisko nad ziemią. Po 3 latach floksy słabiej kwitną; należy je jesienią podzielić i posadzić na inne stanowisko. Miejsce powinno być słoneczne lub nieco ocienione od strony południowej. Płomyki wiechowate źle rosną w cieniu,  pod okapem drzew. Późną jesienią należy wszystkie pędy przyciąć nisko nad ziemią, a następnie je spalić.. Zapobiegnie to ewentualnemu rozprzestrzenianiu się chorób nękających te piękne rośliny.

Rozmnażanie: Przez podział kępy, a dodatkowo cenne odmiany przez ukorzenianie niekwitnących wierzchołków pędów lub sadzonki korzeniowe.

Choroby szkodniki:  Niektóre floksy wiechowate są podatne na szarą pleśń.