Paprotnik szczecinkozębny (Polystichum setiferum)

Opis: Bardzo dekoracyjny gatunek paproci spotykany w półcienistych, wilgotnych lasach liściastych na dużym terenie Europy. Można na nią trafić także na terenie naszego kraju. Rośliny tworzą zgrubiałe kłącza, z których wiosną rozwijają się okazałe, podwójnie pierzaste, ciemnozielone liście o owłosionych ogonkach długości do około 70 cm utrzymujące się do wiosny przyszłego roku. Latem po spodniej stronie blaszek dojrzewają zarodnie zebrane w kupki.
Uprawa i pielęgnacja: Ten gatunek rozwija się najlepiej na żyznych, próchnicznych glebach o pH obojętnym lub lekko kwaśnym. Stanowisko uprawy nie powinno być zalewane podczas zimowych miesięcy. Przed nadejściem silniejszych mrozów warto zimozielone liście paprotnika szczecinkozębnego okryć warstwą cieniującą stroiszu lub suchych liści.
Rozmnażanie: Przez wysiew zarodników na warstwę wysterylizowanego, przepuszczalnego podłoża na bazie torfu.
Choroby i szkodniki: Ostre słońce oraz wysuszające mroźne wiatry mogą doszczętnie zniszczyć zimozielone liście. W skrajnych przypadkach, podczas bezśnieżnych zim przy dużych spadkach temperatur paprotniki mogą wymarzać.