Oman wielki (Inula helenium)

Opis: Jest to zadomowiony w naszej florze gatunek wysokiej, wieloletniej rośliny z rodziny astrowatych. Liście odziomkowe tworzące rozetę są jajowate, osiągają długość 50-70 cm. Liście łodygowe lancetowate, ząbkowane pod spodem są owłosione miękkim, szarym kutnerem. Grube pędy wysokości 2-2,4 m w górnej części są rozgałęzione. W lipcu-sierpniu na pędach omanu wielkiego tworzą się luźne wiechy złożone z 2-3 dużych, żółtych koszyczków kwiatowych o średnicy 6-8 cm. Oman od dawna uprawiany był jako roślina lecznicza. W ogrodach ta jedna z wyższych bylin nadaje się do nasadzeń naturalistycznych, nad oczka wodne lub jako roślina soliterowa na trawniku.

Uprawa i pielęgnacja: Oman wielki preferuje miejsca słoneczne o wilgotnym podłożu. Wymaga gleby próchnicznej, przepuszczalnej i żyznej. Jego niezbyt sztywne pędy czasami wymagają zastosowania podpór.  Jest w pełni mrozoodporny.

Rozmnażanie: Przez wysiew nasion wiosną na rozsadniku. Młode rośliny wysadzamy na miejsce stałe na przełomie lata i jesieni. Często daje samosiew. Starsze okazy można dzielić wiosną lub jesienią.

Szkodniki i choroby: Nie zaobserwowano.