Mięta długolistna (Mentha longifolia)

Opis: Bylina z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae) w stanie dzikim wstępuje pospolicie na całym obszarze kraju. Porasta brzegi wód, rowy, wilgotne łąki, hale. Roślina o szaro owłosionych, sztywnych pędach wysokości 70-100 cm. Liście długości do 10 cm, podługowato-lancetowate lub jajowate, silnie aromatyczne, szarozielonkawe. Kwiaty bladoliliowe, różowe lub białe, zebrane w szczytowych, puszystych nibykłosach długości do 10 cm. Kwitną w lipcu-sierpniu, a przycinane jeszcze do przymrozków. Ta mięta często krzyżuje się z pokrewnymi gatunkami. Popularna mięta pieprzowa (Mentha piperita) jest mieszańcem mięty nadwodnej i długolistnej. Roślina w pełni mrozoodporna. Może być stosowana w ogrodach naturalistycznych, założeniach typu „dzika łąka”, na rabatach z ziołami, na ubogiej glebie i słonecznym stanowisku. Tak jak inne mięty bywa ekspansywna i należy ograniczać rozrost jej rozłogów.

Uprawa i pielęgnacja: W naturze mięta długolistna preferuje wapienne gleby zasobne w azot. Stanowiska słoneczne do półcienistego, bardzo wilgotne. W ogrodzie na żyznej, pulchnej glebie szybko staje się inwazyjna. Aby uniknąć porażenia rdzą mięty należy rośliny przesadzać i dzielić raz na trzy lata.

Rozmnażanie: Przez podział rozłogów na wiosnę, ukorzenianie kawałków kłaczy i wysiew nasion.

Szkodniki i choroby: Choroby atakujące miętę to mączniak prawdziwy i rdza mięty.