Melisa lekarska (Melissa officinalis)

Opis: Gatunek M. officinalis w naturze występuje w basenie Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej. Melisa lekarska dorasta do wys. od 30 do 100 cm i charakteryzuje się przyjemnym cytrynowym aromatem. Na rozgałęzionym kłączu wyrasta rozłożysta, drewniejąca u podstawy łodyga. Jasnozielone, pomarszczone i pokryte włoskami liście są kształtu owalnego lub sercowatego o ząbkowanych brzegach. Drobne, niepozorne kwiaty bladoróżowe lub białe, zebrane są w okółkowe kwiatostany wyrastające w kątach liści. Roślina kwitnie od czerwca do września. Jest miododajna i odporna na mróz.

Uprawa i pielęgnacja: Melisa rośnie dobrze w słońcu lub w półcieniu, osłoniętym, ciepłym stanowisku, na każdej przeciętnej glebie ogrodowej. Dostatek wilgoci i wapnia w glebie to istotne warunki do okazałego wzrostu i kwitnienia. Jeśli nie zależy nam na pszczelich pożytkach to latem wycinamy pędy kwiatowe na wysokości 15 cm od powierzchni ziemi co zapobiegnie rozsiewaniu się i pozwoli zachować zwarty pokrój rośliny.

Rozmnażanie: Rozmnażamy ją z nasion jesienią bezpośrednio na miejsce stałe (wschodzi w kwietniu), przez podział wiosną, a odmiany przez sadzonki wierzchołkowe.

Szkodniki i choroby: Czasami melisom lekarskim zagraża mączniak.

Inne zastosowania: W medycynie od starożytności stosuje się liście Folium Melissae i ziele Herba Melissae. Używa się je przy bezsenności na tle nerwowym, depresjach, migrenach, problemach trawiennych i wielu innych niedomogach zdrowotnych. W kuchni używamy przede wszystkim świeżych liści, które mają mocniejszy aromat, do surówek, potraw z mięsa i ryb oraz twarogu, a także do aromatyzowania herbat, win, likierów. W kosmetyce do maseczek pielęgnacyjnych, w aromatoterapii, do kąpieli i płukanek włosów.