Imbir lekarski (Zingiber officinale)

Kategoria: Byliny,Rośliny doniczkowe,Zioła – Autor: Herbi – 15/10/2010

Opis: Ten gatunek byliny uprawnej obecnie nie występuje w stanie dzikim. Uprawiany jest w Indiach, zachodniej Afryce, Ameryce Środkowej i Australii. W Polsce imbir może być uprawiany w mieszkaniach jako roślina doniczkowa. Z grubego, mocno rozgałęzionego, bulwiastego kłącza o barwie jasnobrązowej, wyrasta łodyga wysokości 80-100 cm. Liście lancetowate, siedzące, długimi pochwami obejmują łodygę. Kwiaty zielonkawo-żółtej barwy z dodatkiem fioletu zebrane są w kłosowate kwiatostany.

Uprawa i pielęgnacja: Imbir wymaga klimatu ciepłego i wilgotnego. Podobne warunki możemy mu zapewnić w ogrzewanych szklarniach i w ciepłych, nawilżanych pomieszczeniach. Zdrowe, kłącze o srebrzystej skórce sadzimy do doniczek w lekkim, kompostowym podłożu. Podlewamy umiarkowanie, aby nie dopuścić do gnicia bulwy. Stanowisko powinno być widne, ale roślina nie toleruje bezpośredniego działania słońca.

Rozmnażanie: W warunkach uprawy doniczkowej nowe rośliny otrzymujemy ze świeżych bulw imbiru.

Szkodniki i choroby: Nie stwierdzono.

Inne zastosowania: W medycynie – Imbir lekarski jest jedną z najstarszych roślin leczniczych. Pierwsze zapiski o jego szczególnych właściwościach uzdrawiających pochodzą z Chin z 2700 r. p.n.e. Poprawia trawienie, zapobiega mdłościom i wymiotom, łagodzi bóle żołądka i zębów, usuwa wzdęcia, leczy zaziębienia, łagodzi bóle reumatyczne. Obniża poziom cholesterolu we krwi, działa moczopędnie, zmniejsza obrzęki. Jest silnym afrodyzjakiem. W kuchni – imbir jest cenioną na świecie przyprawą o specyficznym cytrynowym aromacie i ostrym, piekącym, gorzkawym smaku. Używa się go do zup, mięs, deserów, kawy, piwa, wina, kompotów, sałatek owocowych. Można go dodawać do marynowania ogórków, dyni i gruszek.

Brak komentarzy »

No comments yet.

Leave a comment