Goryczka bezłodygowa (Gentiana acaulis)

Opis: syn. G. kochiana, G. excisa. Inne nazwy: goryczka Kocha. Gatunek rodzimy Alp, Karpat i Bałkanów. Ta goryczka należy do najwdzięczniejszych i jednocześnie najłatwiejszych w uprawie. Goryczka bezłodygowa tworzy niskie pagórki roślin złożone z rozetek o liściach ciemnozielonych, eliptycznych lub owalnych długości do 5 cm, zwykle zimozielonych. Najpiękniejsza z wiosennych goryczek ma kwiaty kobaltowoniebieskie o trąbkowatej koronie długości do 7 cm. Pofalowane płatki połączone są jasną błoną. Korona z 5 trójkątnymi łatkami ma na zewnętrznej powierzchni i wewnętrznej gardzieli zielone plamki. Kwiaty rosną na krótkich, 1-2 cm długości  łodygach. Kwitnienie w maju- czerwcu, czasami powtarza we wrześniu-październiku. Zastosowanie tej byliny w ogrodach skalnych, na podwyższonych rabatach, w pojemnikach lub doniczkach ustawionych w szklarniach dla roślin wysokogórskich. Wysokość 12 cm, szerokość 50 cm.

Uprawa i pielęgnacja: Goryczki to rośliny o specyficznych wymaganiach glebowych, które warunkują ich właściwy wzrost. Tak jak większość goryczek jesiennych ta kwitnąca wiosną potrzebuje gleby kwaśnej, utrzymującej wilgoć, zasobnej w próchnicę liściową z dodatkiem żwiru i drobnych kamieni. Stanowisko powinno być chłodne, jasne ale osłonięte od południowego słońca. Mieszańce gatunku spotykane w ogrodach są bardziej tolerancyjne co do odczynu gleby. Mrozoodporność całkowita.

Rozmnażanie: Przez wysiew nasion gdy dojrzeją albo jesienią czy zimą, najlepiej do doniczek wystawionych na działanie mrozu i śniegu. Także przez podział rośliny po zakończeniu kwitnienia. Zabieg warto powtarzać co 2-3 lata bowiem rośliny stają się z czasem słabsze.

Szkodniki i choroby: Goryczki bezłodygowe może porażać pleśń i rdza, a szyjki korzeniowe mogą ulegać mokrej zgniliźnie. Pojawiają się na roślinach pomrowy i ślimaki skorupkowe.